Poniedziałek, 21 stycznia 2019 r.   Agnieszki, Jarosława, Nory
Polecane strony
Zabytki
  • Dawna cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja  w Horodle
Cerkiew neounicka p.w. Św. Mikołaja w Horodle wzniesiona została na miejscu dawniejszej (1836) w 1932 r. Zachwyca wspaniałym rokokowym XVIII wiecznym ikonostasem pochodzącym z Maciejowa na Wołyniu (odnowiony w 1998 r). W okresie PRL - u służyła jako magazyn, zaś pod koniec lat 80-tych XX wieku została przekazana Kościołowi katolickiemu. Wiele starań w renowacje zniszczonej świątyni włożył miejscowy proboszcz parafii łacińskiej - Ks. Kan. Henryk Krukowski, dzięki któremu dziś cerkiew zachwyca swoim pięknem.




Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie

  • Cerkiew parafii unickiej, pw. Wszystkich Świętych w Czerniczynie
Dawna cerkiew parafii unickiej, pw. Wszystkich Świętych, obecnie kościół parafii rzymskokatolickiej, pw. św. Jana Chrzciciela, został wzniesiony, w r. 1870, na miejscu drewnianej świątyni istniejącej już w r. 1791; zamieniony ok. r. 1875 na cerkiew prawosławną. W r. 1949 wydzierżawiła go od prawosławnych parafia katolicka w Hrubieszowie. W tymże roku kościół poświęcił ks. Witold Mazurkiewicz.
W r. 1956 zmieniono wygląd wież kościelnych (dawniej były w stylu bizantyńskim). W r. 1967 odnowiono wnętrza, a w r. 1969 elewacje, odnowiony w r. 2000. Kościół murowany, jednonawowy. Zakrystia w r. 1957 przerobiona z prezbiterium. W kościele 2 kaplice połączone z nawą, zaś nad nawą wznosi się mała wieżyczka, a druga, duża, na frontonie kościoła, ołtarze drewniane. Ołtarz główny prawdopodobnie pounicki, w nim obraz św. Jana Chrzciciela, malowany na blasze. Ołtarze boczne są wykonane po erekcji parafii W lewej kaplicy znajduje się ołtarz MB Niepokalanie Poczętej, a w prawej - Tysiąclecia Chrztu Polski. W nawie są nowe ławki i konfesjonały, zaś na chórze muzycznym organy rokokowe z XVIII w., przeniesione z kościoła w Trzeszczanach, dziewięciogłosowe. W zakrystii znajdujemy 2 zabytkowe kielichy (regencyjny i rokokowy), a na wieży kościelnej są 3 dzwony poświęcone w r. 1962 przez bp. Henryka Strąkowskiego.




Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie




  • Wyżłów, Cerkiew greko-katolicka, ob. kościół filialny rzymsko-katolicki p.w. św. Mikołaja
Cerkiew usytuowana jest w północno-wschodniej części miejscowości. Na południe od cerkwi znajduje się murowana dzwonnica oraz niewielki cmentarz. Fundamenty z cegieł i kamieni łączonych zaprawą cementowo-wapienną. Ściany zewnętrzne i wewnętrzne murowane z cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą cementowo- wapienną, obustronnie tynkowane na gładko. Nawa sklepiona kopułą pozorną na ośmiobocznym bębnie. W babińcu, zakrystii i prezbiterium stropy z belek drewnianych, podbitych matami trzcinowymi, na których tynki. Posadzki- sześciokątne płyty kamienne. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-stolcowa, dach kryty blachą ocynkowaną. Okna ościeżnicowe, półkoliście zamknięte, wielokwaterowe. Drzwi jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe. Cerkiew założona na planie regularnego wieloboku. Kwadratowa nawa poprzedzona węższym babińcem, również na planie kwadratu oraz przedsionkiem. Prezbiterium analogicznej szerokości jak babiniec, z zakrystią od południa. Bryła rozczłonkowana. Nawa nakryta kopułą na ośmiobocznym bębnie, zwieńczoną wieżyczką z sygnaturką. Prezbiterium, przedsionek i babiniec nakryte dachami dwuspadowymi, sięgająca do połowy ich wysokości zakrystia, dachem pulpitowym. Elewacja frontowa (zachodnia) symetryczna, jednoosiowa na osi otwór drzwiowy, poprzedzona przedsionkiem zwieńczonym trójkątnym szczytem z pustym polem tympanonu. Naroża podkreślone lizenami wspierającymi bogato profilowany gzyms koronujący. Powyżej kalenicy przedsionka półkoliście zamknięta wnęka, w której figura Matki Bożej. Elewacja północna niesymetryczna, uskokowa, pięcioosiowa, zwieńczona profilowanym, nieznacznie wyładowanym gzymsem koronującym. Okna wyznaczające osie zamknięte półkoliście, poza prostokątnym oknem przedsionka. Niemal analogicznie rozwiązana elewacja południowa. Elementy różniące elewacje zamiast okna w przedsionku dwuskrzydłowe, dekoracyjne drzwi klepkowe oraz wprowadzenie zakrystii przy prezbiterium. Elewacja wschodnia bez podziałów osiowych, z wysuniętym z lica prezbiterium, w której oculus. Wnętrze jednonawowe z pozornym sklepieniem, podkreślonym profilowanym gzymsem, oddzielone od prezbiterium łukiem tęczowym. W zachodniej części babiniec, na piętrze którego chór muzyczny oddzielony od nawy tralkową balustradą. Wyposażenie zachowane zostało szczątkowo, większość przewieziono do Lublina do cerkwi grecko-katolickiej. Zachowały się polichromie na żagielkach, ołtarze główny i boczne w szczątkowym stanie oraz stolarka drzwiowa. 


Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie


  • Sulimów, Cerkiew greko-kat., ob. rzym.-kat. kościół fil. p.w. św. Jana Ewangelisty (gmina Dołhobyczów)
Cerkiew usytuowana w centralnej części wsi. Zbudowana z bali sosnowych, konstrukcji wieńcowej. Przed 1981 rokiem była to cerkiew trójdzielna, złożona z kwadratowej nawy oraz zbliżonych do kwadratu babińca i prezbiterium. Do południowej ściany prezbiterium przylegała niewielka zakrystia. Nad babińcem chór muzyczny otwarty na nawę. Nawę przykrywa ośmiopołaciowa, spłaszczona kopuła na tamburze z pendentywami. Babiniec i prezbiterium mają pozorne sklepienia kolebkowe. Przed babińcem był pierwotnie ganek na 4 słupkach, po 1954 roku został oszalowany i zamieniony na mały przedsionek z wejściem od frontu i drugim wejściem w ścianie bocznej d południa. W wyglądzie zewnętrznym zręby babińca, nawy i prezbiterium są równej wysokości. Nad zrębem nawy osadzony ośmioboczny tambur na pendentywach, przykryty ośmiopołaciową kopułą spłaszczoną, zwieńczoną pseudolatarnią z cebulkowatym hełmem, zastąpionym w 1964 roku spłaszczonym daszkiem. Ściany zewnętrzne cerkwi obiegło wydatne zadaszenie wsparte na ozdobnie profilowanych rysiach, z przerwą w miejscu zakrystii i przedsionka. Nad zadaszeniem ściany były oszalowane. Babiniec, prezbiterium i przedsionek przykryte są dachami dwuspadowymi, zakrystia dachem dwupołaciowym. Wszystkie dachy i kopuła były pierwotnie pokryte gontami, obecnie blachą. Cerkiew w Sulimowie wyróżniała się piękną bryła, detalami architektonicznymi i dobranymi proporcjami poszczególnych elementów. W 1981 roku dokonano niefortunnych przeróbek i cerkiew zatraciła swój piękny dawny wygląd. Ikonostas został rozebrany i złożony w sali katechetycznej.  
Obecna cerkiew według daty wyciętej na nadprożu drzwi głównych została zbudowana w 1867 roku. Pierwotnie unicka, w 1875 roku zaminiona na prawosławną, po 1945 roku rekoncyliowana
Po 1954 r. oszalowano frontowy ganek zamieniając go na przedsionek przed babińcem. Ponowny remont został przeprowadzony w 1982 roku. Zmieniono wówczas szalunek, usunięto zadaszenia / soboty, opadania /, dostawiono z frontu drugi przedsionek o wymiarach 6,17 x 4,67 m z pustaków oszalowanych deskami, do południowej ściany nawy i prezbiterium dobudowano z pustaków / z szalunkiem z desek z zewnątrz / długą 10,53 m salę katechetyczną, zmieniono w nawie dawne okna na okna zdwojone. Cerkiew została mocno przekształcona i pozbawiona charakterystycznych cech pierwotnych.
Cerkiew w Sulimowie należy do typu cerkwi jednokopułowych i jako jedyna cerkiew drewniana ma oryginalną kopułę spłaszczoną.



Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie

  • Cerkiew greko- katolicka, ob. kościół rzymsko-katolicki p. w. św. Mikołaja w Liskach Wareskich
Cerkiew usytuowana na wzgórzu będącym przedłużeniem parku dworskiego, otoczona starymi lipami, orientowana. Z frontu cmentarza cerkiewnego stoi murowana, trójarkadowa dzwonnica, przy zachodnim skraju cmentarza zbiorowa mogiła 86 zamordowanych mieszkańców wsi, od strony parku nagrobki i wejście do krypty grobowej fundatorów cerkwi Krzyżanowskich i poprzedniego właściciela Lisek gen. WP z 1793 r. Ignacego Majewskiego. Cerkiew trójdzielna, zbudowana z drewna sosnowego, konstrukcji wieńcowej z uciętymi ostatkami. Nawa na rzucie kwadratu, przed nią węższy, wydłużony babiniec, od wschodu węższe od nawy wydłużone prezbiterium zamknięte trójbocznie. Z obu stron prezbiterium zakrystie – zakrystia północna została rozebrana w 1981r. Przed babińcem okazały ganek z 4 słupami. Babiniec, nawa i prezbiterium przykryte ośmiopołaciowymi kopułami bez tamburów, podstawy połaci kopuł są wsparte na pendentywach umieszczonych bezpośrednio na narożach zrębu. Jest to konstrukcja oryginalna i jedyna tego rodzaju w cerkwiach Zamojszczyzny. Nawę oddzielają od prezbiterium i od babińca krótkie przejścia przykryte stropami. Nad przejściem z babińca do nawy chór muzyczny podtrzymywany 2 parami słupów. Babiniec i prezbiterium węższe i krótsze od nawy mają zręby ścian oraz kopuły nieco niższe i wyraźnie oddzielone opisanymi wyżej przejściami. We wnętrzu polichromia z 1875 r. o motywach figuralnych i architektonicznych. Zachował się dawny ikonostas i dwa ołtarze boczne. Cerkiew biega dookoła wydatne zadaszenie umieszczone na większej wysokości na ścianach prezbiterium, nieco niżej na ścianach nawy i babińca, przerwane w ścianie frontowej gankiem z 4 słupami. Ściany zewnętrzne oszalowane deskami przybijanymi pionowo, ceglaną podmurówkę osłania daszek z desek /fartuch/. Kopuły, daszki i zadaszenia kryte blachą. Kopuły zwieńczone pozornymi latarniami bez prześwitów, o prostych formach, nad nimi żelazne krzyże. 




Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie

  • Cerkiew prawosławna p.w. św. Mikołaja, ob. kościół parafialny p.w. MB Różańcowej w Jankach
Cerkiew orientowana, otoczona drzewami. Zbudowana z bali sosnowych, konstrukcji wieńcowej, z zewnątrz oszalowana, ściany wzmocnione lisicami. Rzut poziomy składa się z prostokątnej nawy, kwadratowego prezbiterium i małej kwadratowej kruchty. Do południowej ściany prezbiterium i częściowo nawy, dobudowana jest stosunkowo długa zakrystia. W zachodniej części nawy umieszczony jest chór muzyczny wsparty na dwóch słupach w nawie i dwóch słupach przy ścianie frontowej, z częścią środkową wysuniętą nad nawę, nadwieszoną na belkach. Nawa i prezbiterium są przykryte pozornymi sklepieniami w formie trapezu z zaokrąglonymi załamaniami boków. Sklepienie prezbiterium jest nieco niższe od sklepienia nawy, wynikające z mniejszej szerokości prezbiterium. W kruchcie i zakrystii są stropy. Ściany nawy usztywnione są dwoma stalowymi ściągami i ośmioma parami lisic. Wewnątrz podłogi z desek. W kruchcie wejście główne w ścianie frontowej, pomocnicze wejście w bocznej ścianie południowej. W widoku zewnętrznym zrąb nawy i prezbiterium są równej wysokości, ściany oszalowane, lisice obite deskami mają wygląd wydatnych pilastrów. Okna zamknięte odcinkami łuku. Dach nad kruchtą i nawą dwuspadowy, nad prezbiterium trójpołaciowy, nad zakrystią pulpitowy. Na froncie dachu nawy osadzona jest wieżyczka na rzucie ośmioboku, przykryta ostrosłupowym daszkiem zwieńczonym krzyżem. Wszystkie dachy są pobite blachą.
Cerkiew w Zawalowie była wielokrotnie remontowana. Według relacji mieszkańców wsi w 1910 roku została przedłużona. W 1918 roku dokonano przeróbek wnętrza i dobudowano prezbiterium. Po 1945 roku wykonano nowe drzwi i otynkowano sklepienie. W 1948 roku dobudowano zakrystię. W 1950 roku pokryto dachy blachą, a w 1955 wykonano podmurówkę, której przedtem nie było. W 1958 roku założono instalację elektryczną.
Dokumentacji remontów brak.



Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie



  • Strzyżów, Cerkiew greko-katolicka ob. kościół parafialny p.w. Narodzenia NMP
Cerkiew orientowana, drewniana, konstrukcji wieńcowej, oszalowana, posadowiona na wysokim podmurowaniu. Cerkiew składa się z dużej, prostokątnej nawy, w jej frontowej części urządzono mały przedsionek z trzema drzwiami. Nad przedsionkiem nadwieszony chór muzyczny z łukowym wygięciem na nawę. Za nawą niewielkie prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od północy zakrystia. Nad nawą i prezbiterium pozorne sklepienia kolebkowe o łuku obniżonym, z zaskrzynieniami. Zrąb nawy i prezbiterium założone są na jednej wysokości. Ściany z zewnątrz oszalowane deskami w układzie poziomym, rozczłonkowane lisicami. W fasadzie nad drzwiami głównymi mały daszek na ukośnych wspornikach, w szczycie okno chóru o formie ośmioboku. Nad nawą dachy dwuspadowe, nieco niższy nad częścią frontową (dawną kruchtą) i wyższy nad częścią od prezbiterium. Są one w widoku zewnętrznym jedynymi śladami rozbudowy cerkwi. Nad prezbiterium dach zamknięty trójpołaciowo. Wszystkie dachy są pokryte blachą. Na środku kalenicy dachu nawy ośmioboczna wieżyczka – sygnaturka przykryta cebulkowatym hełmem z krzyżem. Ołtarze z dawnej cerkwi unickiej z Horodła.
Cerkiew notowana jest w 1531 roku, nowa zbudowana została w 1724 roku, a obecna w roku 1817 staraniem ks. Eliasza Borowieckiego. Zamieniona na prawosławną w 1875 roku, poświęcona na kościół w roku 1944. Parafia rzymsko-katolicka erygowana w 1947 roku.
W tym też roku dokonano gruntownego remontu, zlikwidowano babiniec i na jego długości przedłużono nawę. W przedniej części nawy urządzono niewielki przedsionek, chór muzyczny powiększono na całą szerokość nawy. Cerkiew przed przedłużeniem składała się z kwadratowego babińca z wejściem frontowym i dwoma bocznymi, większej kwadratowej nawy oraz trójbocznie zamkniętego prezbiterium z zakrystią od północy.
  • Szpikołosy, Cerkiew greko-katolicka ob. kościół rzymsko-katolicki p.w. Matki Boskiej Łaskawej
Cerkiew zbudowana z drewna sosnowego, konstrukcji wieńcowej z uciętymi ostatkami, trójdzielna. Babiniec i nawa założone na planie kwadratów, prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy jego północnej ścianie kwadratowa zakrystia. Babiniec przykryty stropem, nawa ośmiopołaciową kopułą na ośmiobocznym tamburze z pendentywami, prezbiterium pozornym sklepieniem kolebkowym. Oddzielający nawę od prezbiterium łuk tęczowy a od babińca arkada półkoliste. Ściany zewnętrzne oszalowane w dolnej części deskami przybijanymi poziomo, nad zadaszeniem pionowo. Babiniec po dachem dwuspadowym, nawa pod kopułą na tamburze wspartym na pendentywach, prezbiterium pod dachem wielopołaciowym, zakrystia pod pulpitowym. Wszystkie dachy kryte blachą. Kopuła zwieńczona barokizującą latarnią z prześwitami, na hełmie żelazny krzyż.
Cerkiew p.w. Narodzenia Pana Jezusa wybudowana została w miejscu poprzedniej, również drewnianej. W 1870 roku zamieniona na prawosławną, natomiast w 1919 roku rekoncyliowana p.w. Matki Boskiej Łaskawej. Od 1920 roku pełni rolę rzymskokatolickiego kościoła parafialnego.




Autor Foto. Marek Ryś


  • Cerkiew prawosławna p.w. Wniebowzięcia NMP, Hrubieszów
Budynek murowany z cegły, otynkowany, kopuły dachy konstrukcji drewnianej kryte blachą. Strop nad nawą główną przechodzący z kwadratu na poziomie ścian do ośmioboku w latarni, otwarty, zakończony kopułą. W przedsionkach na linii południkowej nawy sklepienia krzyżowe. Okna zakończone półkoliście, ujęte w opaski tak jak portale drzwiowe. Drzwi drewniane, w oknach kraty kute. Cerkiew wybudowana na planie kwadratu z nawą w centrum. Po bokach na osi północ-południe, dobudowane dwa przedsionki, które tworzą w rzucie rodzaj transeptu. Elewacje - od wschodu półokrągła absyda, po bokach zakrystia i ryżnica. Od zachodu dostawiona wieża dzwonna połączona z korpusem wąskim łącznikiem. Część centralną tworzy bryła sześcienna przedzielona w poziomie na dwie części za pomocą prostego gzymsu uskokowego. W dolnej części małe podłużne nisze zakończone półokrągło. W części górnej cztery większe prostokątne płaszczyzny /na polichromie/ oraz po dwie od wschodu i od zachodu. W elewacji północnej i południowej po trzy okna prostokątne obramione półfilarami o wciętych formach z drewnianej, ludowej, architektury rosyjskiej, na których tympanon o formie zbliżonej do półokręgu, którego linia brzegowa zbudowana jest z trzech mniejszych półokręgów i dwu ćwierćokręgów. Całość wieńczy gzyms arkadowy. Cześć ta jest przykryta przypłaszczonym dachem czterospadowym, okolonym po linii okapu łukowymi kokosznikami. Z centrum przykrycia wyrasta ośmioboczna wieża - latarnia otoczona ośmioma łukowymi kokosznikami, z półokrągle zakończonym oknem na co drugiej ścianie i prostokątną niszą na pozostałych. Prosty gzyms daje początek zwieńczeniu formie cebulastej kopuły. W czterech narożach dachu po jednej wieżyczce, zbliżonej formą do centralnej, tylko mniejszej i bez okien. Część centralna swoim charakterem nawiązuje do form cerkwi staroruskich jakie można zobaczyć w Suzdalu i Jarosławiu. Do jej boków od północy i południa dobudowane są prostokątne przedsionki z ryzalitem na osi, kończące się na wysokości pierwszego gzymsu części centralnej. Po bokach podłużne nisze zakończone półokrągło. Po obu stronach wejścia po jednym oknie zakończonym jak nisze boczne. Wejście z półokrągłym zakończeniem, obramione podwójnymi półkolumnami na postumentach. Drzwi prostokątne, nad którymi półokrągłe okno. Do drzwi prowadzą czterostopniowe, półokrągłe schody ceglane. Nad gzymsem wieńczącym po 6 łukowych kokoszników. W części centralnej, nad przedsionkiem mały tambur, na którym okrągła wieżyczka zakończona cebulastą kopułą. Po bokach nieco mniejsze, podobne wieżyczki, otoczone w części dolnej okrągłymi kokosznikami. Od wschodu, do korpusu głównego przylega półokrągła absyda z czterema prostokątnymi oknami i trzema takimi samymi niszami, w części górnej zwieńczona łukowymi kokosznikami. Podobne otaczają dolną część /tambur/ wieżyczki z cebulastą kopułą, która góruje nad absydą. Po obu jej stronach zakrystia i ryżnica zakończona półokrągło, przykryte dwuspadowym daszkiem o małym kącie nachylenia i zakończonym półokrągło. W każdej po małym prostokątnym okienku od strony wschodniej, w ryżnicy dodatkowe od południa, w zakrystii od północy drzwi wejściowe. Od zachodu wieża dzwonna założona na planie kwadratu, z kolumnami spuszczonymi na narożniki na wysokości parteru. Z trzech stron półokrągło zakończone otwory drzwiowe, do których prowadzą cztery półokrągłe stopnie. Drzwi prostokątne, nad nimi półokrągłe okno. Część parterowa zwieńczona gzymsem zębatym. Nad nim piętro, w którym w ścianach zachodniej, północnej i południowej małe, wąskie okienka zakończone półkoliście, pomiędzy dwoma półokrągle zakończonymi niszami, oddzielone półkolumnami. Całość wieńczy następny gzyms, nad którym po trzy z każdej strony łukowe kokoszniki. Potem wieża z kwadratowej przechodzi w ośmioboczną z czterema otworami dzwonnymi podobnymi w formie i zakończeniu czterema niszami występującymi naprzemiennie. Wieża kończy się prostym gzymsem, nad którym ośmiopołaciowe, prostokreślne zwieńczenie dachowe w formie ostrosłupa, zakończone małą wieżyczką ośmioboczną z cebulastym hełmem. Wieża połączona z korpusem nawy wąskim łącznikiem, w którym znajduje się kruchta /pritwor/, posiadającego po obu stronach biforia o kształtach wydłużonych i zakończonych półokrągło. Nad nimi gzyms ząbkowany, wyżej po trzy małe kwadratowe okienka, następnie znowu gzyms prosty a nad nim po dwa łukowe kokoszniki. Łącznik przykryty dachem półkolistym. Wnętrze - absyda zakończona półokrągło, sklepiona końcowo. Pomieszczenia z boków absydy, zakrystia od północy i ryżnica od południa sklepione spłaszczoną kolebką zakończoną konchowo. Kruchta, w części pomiędzy korpusem a wieżą dzwonną sklepiona krzyżowo, przedsionek w części parterowej wieży sklepiony przypłaszczoną kopułą. W każdej z nisz znajdowała się kiedyś barwna polichromia zamalowana podczas remontu w 1982 roku, w części północnej kruchty znajdują się schody na chór drewniany z metalową barierką. We wnętrzu cerkwi drewniany ikonostas z II połowy XIX wieku, po bokach dwa kiwoty z tego samego okresu. Na ścianach nawy głównej barwna, figuratywna polichromia mocno zniszczona.





Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie


  • Cerkiew greko-katolicka p.w. św. Mikołaja w Mycowie
Prezbiterium zwrócone na zachód. Drewniana, konstrukcji zrębowej, zwęgłowana na rybi ogon, oszalowana. Trójdzielna: prezbiterium, szersza nawa i babiniec równej szerokości z prezbiterium, kwadratowe. W przedłużeniu prezbiterium zakrystia. Nad nawa ośmiopołaciowa kopuła z latarnią, wsparta na wysokim ośmiobocznym tamburze. Wewnątrz w nawie ośmiopolowe pozorne sklepienie kopulaste, w pozostałych pomieszczeniach stropy. Zewnątrz w dolnej części wydatny okap wsparty na występujących belkach zrębu, przerwany przy nawie od strony północnej i południowej dwuspadowymi daszkami wspartymi na słupach, tworzących przy otworach wejściowych przedsionki, z nich południowy oszalowany. Kopuła, dwuspadowe dachy nad prezbiterium, babińcem i zakrystią oraz okap, kryte blachą. Wewnątrz polichromia o tradycjach półnobarokowych wykonana w r. 1862, z przedstawieniami figuralnymi oraz iluzjonistycznymi motywami architektonicznymi. Częściowo zachowany ikonostas barokowo - rokokowy zapewne z końca w. XVIII, z obrazami m. in. dwunastu apostołów, gruntownie przemalowany. Niestety nie zachował się tutaj pochodzący z poprzedniej cerkwi barokowo-rokokowy ikonostas i ołtarz główny, cenne ikony zostały jednak uratowane i znajdują się w muzeum w Lublinie. Natomiast można jeszcze podziwiać stuletnią polichromię z przedstawieniami figuralnymi i iluzjonistycznymi motywami architektonicznymi oraz unikatowe umieszczenie dwóch chórów jednego nad drugim.  
Cerkiew prawosławna w Dołhobyczowie
Pierwsza wzmianka o cerkwi w Dołhobyczowie pochodzi z roku 1472, a Jej istnienie poświadczają także łródła XVI- i XVII-wieczne (A. Gil 1999, s. 227). W 1761 roku była tu drewniana cerkiew parafialna p.w. Szymona Słupnika, która należała do dekanatu waręskiego (W. Kołbuk 1998, s. 311). W 1840 roku w skład unickiej parafii wchodziły. Dołhobyczów, Oszczów i Horoszczyce. Liczyła ona wówczas 641 parafian (F. Rzemieniuk 1991, s. 220). W 1910 roku wniesiono we wsi kolejną cerkiew, tym razem murowaną, która przetrwała do dziś. W okresie międzywojennym istniała tu parafia prawosławna, która liczyła 3504 parafian i należała do dekanatu hrubieszowskiego.


Instytucje na obszarze powiatu
mapa strony | polityka plików cookies