Poniedziałek, 21 stycznia 2019 r.   Agnieszki, Jarosława, Nory
Polecane strony
Zabytki
  • Dziekanów, Kaplica grobowa Grotthusów, obecnie Dom Modlitwy Rzymskokatolicki
Cmentarz usytuowany poza południową granicą zabudowy wiejskiej. Część stara, wschodnia, z kamiennymi i żeliwnymi nagrobkami z XIX i XX wieku. W części zachodniej powstała nowa kwatera rzymsko-katolicka. Stare inskrypcje nagrobne pisane cyrulicą. Kaplica w północno-wschodnim narożu, frontem skierowana na zachód. Starodrzew o charakterze pomnikowym: lipy, jesiony, klony, brzozy. Ściany i attyka frontowa murowane z cegły palonej, pełnej, łączonej zaprawą wapienno-piaskową. Ściany z zewnątrz i wewnątrz otynkowane gładką zaprawą wapienno-piaskową z dodatkiem cementu. Strop drewniany, płaski, od spodu deskowanie, trzcinowanie i wyprawa. Więźba dachowa drewniana, krokwie łączone z murłatą. Konstrukcja wieżyczki dachowej drewniana. Blacha pokryciowa miedziana. Posadzka wewnętrzna i opaska odwadniająca betonowa. Stolarka drzwiowa i okienna drewniana. Kraty okienne żelazne. Tablice epitafijne z szarego kamienia. Kaplica orientowana, założona na rzucie foremnego prostokąta, jednoprzestrzenna. Bryła jednokondygnacyjna z kryptą grobową (wejście zamurowane). Dach dwuspadowy, niski. W zwieńczeniu wieżyczka w formie gzymsowanego tamburu, wyciągniętej cebulastej kopułki i żelaznego, prawosławnego krzyża. Elewacja frontowa stanowi jedną kompozycję z attyką zasłaniającą szczyt dachu. Dwukondygnacyjna. W kondygnacji dolnej na osi płycina z otworem drzwiowym. Po bokach zdwojone pilastry, bez baz, z głowicami przykrytymi blachą. Otwór drzwiowy prostokątny, zamknięty łukiem (pierwotnie ostrołukiem?). Drzwi dwuskrzydłowe, szalowane w jodełkę, w łuku okno. W attyce przedłużenie – bez podziału- dolnej płyciny, zamkniętej gzymsowaną półkolistą arkadą. Po bokach nad głowicami pilastrów, prostokątne, dwukondygnacyjne, gzymsowane skrzydła. W zwieńczeniu, nad arkadą, niski prawosławny, żelazny krzyżyk osadzony w kamiennym trzonie, nad skrzydłami po rogach niskie kamienne obeliski przykryte brogowymi daszkami. Elewacje boczne jednokondygnacyjne, w formie poziomych, prostokątnych, gzymsowanych ram z ostrołukowymi otworami okiennymi. Elewacja tylna jednokondygnacyjna, ramowa. W górnych narożach kontynuacja bocznego gzymsu, po środku przerwy. Szczyt trójkątny, bez podziałów i dekoracji. Epitafia: ściana frontowa, po lewej stronie drzwi wejściowych Onufrego Grotthusa, zm. 1851 r.; Edmunda Grotthusa 1794-1855 r. Na ścianie tylnej Aleksandry z Horwathów Grotthus zm. 1911 r. i Emilii z Białoskórskich Grotthus zm. 1828 r. We wnętrzu betonowa posadzka. Ściany i stropy otynkowane .
Obiekt wzniesiony na cmentarzu grecko-katolickim jako kaplica grobowa rodziny Grotthusów, dziedzicznych prezesów Towarzystwa Rolniczego Hrubieszowskiego. W latach 80-tych XX wieku cmentarz przejęty przez kościół katolicki. Remontowana w latach 1990-1996.
  • Mieniany, Kaplica grobowa rodziny de Magura Madan
Fundamenty i ściany murowane z cegły. Ściany obustronnie otynkowane. Sklepienia klasztorne na rzucie ośmiokąta, w krypcie kolebkowe. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-kleszczowa, dach kryty blachą ocynkowaną. Okna drewniane, ościeżnicowe pojedyncze, wielokwaterowe, w elewacji północnej i południowej zamknięte półkoliście, w elewacji zachodniej okno okrągłe. Drzwi drewniane klepkowe, dwuskrzydłowe, na zawiasach pasowych, zamknięte półkoliście, nabijane ćwiekami. Schody zewnętrzne betonowe. Obiekt wybudowany na planie kwadratu przenikającego się z ośmiokątem, jednoprzestrzenny z symetrycznie ułożonymi sześcioma wnękami. Wnętrze ośmiokątne. Bryła o kształcie graniastosłupa, pod dachem wielopołaciowym, kopulastym zwieńczonym metalowym krzyżem. Elewacja frontowa (wschodnia) symetryczna, 1-osiowa, na osi otwór drzwiowy w formie arkady wspartej na pilastrach, nad nią prostokątna, kamienna tablica z prostokątnymi wcięciami w górnych narożach, z profilowaną opaską i herbami Ślepowron i Pogoń, poniżej napis: W CIENIU RODZINNYM. Pod tablicą na tynku niesymetrycznie ułożony napis: RODZINY DE MAGURA MADAN. W narożach na skrajach elewacji wolnostojące filary o kwadratowym przekroju na tle pary kanelowanych półkolumn wspierających belkowanie z gzymsem kostkowym. Środkowa część elewacji zwieńczona nieregularnym pięciokątnym szczytem zasłaniającym belkowanie, którego pole wypełnione dekoracją w formie promieniście ułożonych ciemnych linii w grubości tynku, w centrum szczytu splecione nałożone metalowe litery M i A, powyżej niewielki pełny metalowy krzyż. Elewacje południowa i północna symetryczne, 1-osiowe, na osi półkoliście zamknięte wielokwaterowe okna ze współczesnymi prostymi, kutymi kratami. Elewacja zachodnia symetryczna, 1-osiowa, na osi okrągłe okno zasłonięte współczesną siatką w stalowej, ośmiokątnej ramie spiętej krzyżem z płaskownika. Wnętrze jednoprzestrzenne, ośmioboczne, powiększone o sześć sklepionych odcinkowo wnęk w grubości ścian, oprócz ściany z ołtarzem i drzwiami wejściowymi. Nad ołtarzem polichromia motywem skalnego krajobrazu ujęta przy narożnikach ścian lizenami pokrytymi polichromią z motywem marmuru. Ściany zwieńczone belkowaniem obiegającymi całe wnętrze i pokrytym polichromią z motywem marmuru. Polichromie współczesne. Nad gzymsem gładkie sklepienie klasztorne na planie ośmiokąta, bez dekoracji. Krypta sklepiona kolebkowo, bez pochówków, obecnie niedostępna. Z pierwotnego wyposażenia zachowana stolarka okienna i drzwiowa oraz marmurowa tablica z napisem: SEWERYN DE MAGURA MADAN właściciel dóbr Kozodów, Mieniany, zm. 1876 Fundacji jego dzieci. XIX-wieczny ołtarz przeniesiony do kaplicy w latach 50-tych XX wieku.



Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie

  • Myców, Kaplica grobowa Ścibor- Rylskich (Szydłowskich i Hulimków)
Kaplica usytuowana przy wschodniej granicy cmentarza grekokatolickiego, położonego poza wsią, w odległości ok. 800m na północny-wschód od cerkwi. Fundamenty, podmurówka i ściany murowane z cegły ceramicznej pełnej, łączonej zaprawą wapienno-piaskową. Podmurówka licowana okładziną z płyt cementowych z dodatkiem piaskowca: naroże elewacji boniowane płytami wyrabianymi z betonu techniką narzutową. Kaplica nakryta murowaną kopułą wspartą na żagielkach, przeprutą czterema prostokątnymi, zamkniętymi odcinkowo okienkami. Ponad sklepieniem kopuły znajduje się kopuła zewnętrzna, podwyższona, wsparta na pozornym, murowanym bębnie. Więźba dachowa drewniana: kopuła pokryta blachą miedzianą. Pod kaplicą krypta, której wnętrze podzielone na osiem komór nakrytych murowanymi sklepieniami odcinkowymi: wewnątrz cementowa posadzka. We wnętrzu kaplicy posadzka terakotowa z wielobarwnych płytek o roślinnych i geometrycznych wzorach. W elewacji frontowej wyniesiona podmurówka, przed którą murowane z cegły wejście do krypty oraz lustrzane schody prowadzące do kaplicy. Schody murowane z cegły o stopniach i podestach pokrytych płytkami ceramicznymi oraz dekoracyjnymi płytkami cementowymi: przy schodach metalowa balustrada o kutych i odlewanych motywach geometrycznych. Drzwi wejściowe do kaplicy dwuskrzydłowe, metalowe, o wielokwaterowych, pierwotnie przeszklonych skrzydłach: zdobione kutymi i odlewanymi motywami geometrycznymi i kwiatowymi. Drzwi do krypty jednoskrzydłowe, metalowe, z zewnątrz zdobione motywem krzyża. Wzniesiona na planie kwadratu, jednownętrzna. Bryła zwarta w formie zwężającego się ku górze prostopadłościanu. Nakryta kopułą zewnętrzną o dzwonowatym kształcie, wspartą na pozornym bębnie przeprutym dwunastoma zamkniętymi odcinkowo otworami okiennymi: zwieńczenie w formie ażurowej latarni nakrytej hełmem w formie dzwonu, nad którym metalowy krzyż. Pod kaplicą krypta. Elewacje kaplicy ceglane, skontrastowane z elementami dekoracyjnymi opracowanymi w tynku. Naroże ujęte wydatnym boniowaniem naśladującym rustykalnie opracowane ciosy kamienne. Podmurówka obłożona okładziną naśladującą rustykę. Na osi elewacji frontowej wejście zakomponowane w formie ogromnej podkowy, której górna część oddzielona od dolnej wydatnym gzymsem. Na osi dolnej partii prostokątny otwór wejściowy ujęty uproszczonymi pilastrami, podtrzymującymi lekko wyłamujący się gzyms, nad którym trójkątne zwieńczenie i kartusz z napisem PAX. Po bokach wejścia ćwierćkoliste pola, w których zakomponowane postacie aniołów z lampkami oliwnymi, wykonane w pozornej technice agraffito (o złoconym tle i malowanych konturach ). W górnej strefie witraż zakomponowany w półkolu podzielonym pionowymi laskami na trzy pola. W części środkowej przedstawienie anioła śmierci, partie boczne całkowicie zniszczone. Całość zamknięta uskokową archiwoltą i pasmem stylizowanych klińców z kluczem, opracowanymi w tynku. Elewacje północna i południowa opracowane analogicznie. W każdej elewacji umieszczone dwa gładko otynkowane krzyże, połączone wspólnym ramieniem poziomym. Na skrzyżowaniu ramion umieszczone, wyodrębnione z tynku krzyże triumfalne oraz inskrypcje na belkach pionowych – w elewacji północnej: „ Błogosławieni umarli, którzy w Panu umierają. Uczynki ich pójdą za nimi”: w elewacji południowej: „Bóg i ludzie umiłowali go. Pamięć jego zawsze jest błogosławiona”. Nad krzyżami umieszczone kwadratowe płyciny z wieńcami laurowymi. Elewacja tylna gładka. Wszystkie elewacje wieńczy uproszczone belkowanie z gładkim fryzem w dolnej partii i kostkowym gzymsem w górnej. W narożach płonące wazy, ustawione na wydatnych postumentach. Ściany kaplicy rozczłonkowane wnękami arkadowymi, za wyjątkiem ściany zachodniej, w której wnęka w kształcie analogicznym jak w elewacji frontowej. Ściany i kopuła pokryte polichromią: w kopule umieszczone słońce oraz gwiazdy na tle niebieskiego firmamentu, w dolnej strefie kopuły wić kwiatowa: obramienia arkad w formie przenikających się okręgów: dolne partie ścian pokryte dekoracją w postaci zgeometryzowanej wici kwiatowej; w górnej strefie ścian bocznych tonda z przedstawieniami twarzy Chrystusa i Matki Boskiej; w pendentywach cało postaciowe przedstawienia aniołów z rozpostartymi skrzydłami. Polichromia z przewagą błękitów, żółcieni i złota. Przy ścianie wschodniej ołtarz z marmurową mensą oraz nastawą w formie płaskorzeźbionej w gipsie sceny „Zdjęcie z krzyża”, z sygnaturą „A. Bunsch Pinx fecit 1904”. Na ścianach bocznych marmurowe tablice nagrobne z inskrypcjami dotyczącymi osób pochowanych w rodzinnym grobowcu- na ścianie północnej: „ Teresa Szydłowska 1804-1890/ Teodor Hulimka 1838-1901; na ścianie południowej: „Celina z Obniskich Hulimkowa 1831-1875/ Wiktor Hulimka 1870-1872 / Aleksander Hulimka 1846-1901”. 



Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie

  • Malice, Kaplica grobowa Lubowieckich, ob. kościół filialny p.w. Krzyża Św.
Kościół usytuowany na południowym skraju wsi, na niewielkim wzniesieniu, okolony starymi drzewami. Kościół orientowany. Murowany z cegły, otynkowany. Nad kruchtą i zakrystią sklepienia żaglaste, nad nawą kolebkowe z lunetami. Absyda zakończona półokrągło ze sklepieniem konchowym. Dach konstrukcji drewnianej o więzarach głównych składających się z krokwi i dwóch stolców, dwuspadowy, kryty blachą miedzianą. Dach nad wieżą również dwuspadowy. Obiekt założony na rzucie prostokąta z wyodrębnioną absydą. Nawa na rzucie kwadratu z prostokątną kruchtą od strony zachodniej. Od południa do kruchty przylega prostokątna zakrystia, od północy schody na chór. Wejście do kościoła od zachodu obramowane neogotyckim łukiem opartym na półgłowicach z szarego piaskowca w formie trzech liści. Po obu stronach wejściach nisze. Całość zwieńczona gzymsem profilowanym, wspartym na fryzie arkadowym. Nad kruchtą mała wieżyczka, w niej w górnej kondygnacji ujętej pilastrami dwa otwory dzwonne we wspólnym obramieniu zamkniętym oślim łukiem. Wieża od zachodu i wschodu zwieńczona trójkątnymi szczytami na tle szczytów schodkowych. Części boczne elewacji frontowej (zachodniej) zakończone analogicznymi półszczytami. W wieży dzwon odlany w 1839 roku przez J.N. Petersilge z Warszawy, fundacji Lubowieckich. Szczyt wschodni schodowy. W elewacjach bocznych po trzy otwory okienne ostrołukowe a opaskami o półgłowicach z szarego piaskowca. W oknach kraty. Z zewnątrz na absydzie tablica z napisem fundacyjnym, nad nią w ścianie absydy małe ostrołukowe okienko. Pod kościołem piwnica – krypta grobowa.  
  • Neogotycka kaplica pogrzebowa (w Hrubieszowie na cmentarzu przy ul. Kolejowej)
Wystawiona została w 1860r. przez Nikodema Korytyńskiego i jego żonę Wiktorię z Rosnowskich. Krypta pod nią mieści groby rodzinne Korytyńskich. O początkach kaplicy, jej projektancie, budowie nic nie wiemy. Kaplica stoi przy południowej granicy cmentarza, tuż przy parkanie. Frontem zwrócona jest na północ. Jest murowaną z cegły i otynkowaną, jednokondygnacyjna i jednoprzestrzenną budowla na rzucie prostokąta.
Jest wąsko frontowa z wyjściem w elewacji głównej i oknami w dwóch osiach elewacji bocznych. Jej bryłę tworzy prostopadłościenny korpus ze skarpami w narożach i osiach między okiennych oraz dwuspadowy dach z wieżyczką sygnaturki nad szczytem południowym. Otwór wejściowy jest szeroki, prostokątny i zamknięty łukiem Tudora. Drzwi są drewniane, klepkowe, dwuskrzydłowe z naświetleniem części łukowej. Nieduże otwory okienne są prostokątne, zamknięte ostrołukiem, obwiedzione gładką opaską z tynku. Zewnętrzne elewacje są gładkie, zwieńczone ząbkowym i profilowanym gzymsem. Elewacja tylna zawiera w przyziemiu kwadratowy otwór wejścia do krypty grobowej, wyżej wyprofilowany w tynku krzyż łaciński (o trójlistnych zakończeniach ramion ), a jeszcze wyżej już w przyczółku - prostokątną tablicę z wyrytym w niej napisem: "Wieczny odpoczynek racz im dać Panie. " Dach podbity jest blachą. Wieżyczka posiada dwuspadowy daszek z kowalskim krzyżem w wierzchołku. Wewnątrz kaplica ma gładko otynkowane ściany, cementową posadzkę oraz gładki sufit. Elementami wnętrza są dwie marmurowe płyty epitafijne wmurowane w boczne ściany oraz drewniany barokowy ołtarz.



Źródło foto. Muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie
Instytucje na obszarze powiatu
mapa strony | polityka plików cookies